Jak zachować się podczas choroby

Nie ma na świecie człowieka, który nie ma problemów zdrowotnych. Choroby są powszechne. Mniejsze lub większe są standardową częścią życia, z którą trzeba sobie umieć radzić. Jak jednak zachować się odpowiednio w takiej krytycznej sytuacji? Trzeba przyznać, że niewielu ludzi daje sobie radę podczas cierpienia. Nikt raczej nie nauczy cię takiej umiejętności. Podpowiemy ci jednak jak przejść najlepiej przez ten cały nieprzyjemny proces dochodzenia do zdrowia. Po pierwsze powinieneś mieć bliskie osoby zawsze obok siebie, ponieważ to świadomość, że otaczają cię zaufane osoby jest jedną z najpotężniejszych broni przeciwko jakiemukolwiek schorzeniu. Kolejną sprawą jest utrzymanie możliwie dobrego humoru, oglądanie śmiesznych filmów i dużo śmiechu. Zrozum, że podczas choroby najgorsze co możesz zrobić to maksymalnie się zdołować. Z reguły bywa tak, że ludzie dochodzą do zdrowia szybciej, jeżeli korzystają z tych powyższych rad. Możesz szybko to sprawdzić, jeżeli też dotknął Cię taki problem. Zobaczysz, że dochodzenie do zdrowia może być efektywne i pełne klasy. Sam jednak musisz wykonać większość czynności. Tylko Ty jesteś w stanie doprowadzić się do porządku.

Strach przed diagnozą?

Ludzie boją się w wielu przypadkach wizyt u lekarza. Bywa jednak tak, że trzeba w końcu się zmobilizować i pójść po diagnozę. Co zatem wywołuje strach przed nią i jak można z nim walczyć, czy to w ogóle możliwe? Zajmiemy się w artykule właśnie tym problemem. Wszystko wynika zazwyczaj z zaniedbania. Człowiek, który bardzo rzadko bywa u lekarza w razie wystąpienia u niego jakichkolwiek problemów zaczyna się zastanawiać jak ta cała sytuacja się skończy. Można powiedzieć, że jedyną ochroną przed strachem jest po prostu systematyczność w robieniu badań i chodzenie na wizyty jedynie do znajomego, konkretnego lekarza, który od razu jest w stanie powiedzieć ci z czym tak naprawdę masz do czynienia. Bez względu na wszystko powinieneś jednak zwalczyć w sobie strach i rozpocząć walkę o odzyskanie znakomitego stanu zdrowia. To jest właściwie punkt kluczowy. Diagnozy bywają różne, więc od razu nie warto nastawiać się negatywnie. Pozytywne myślenie też jest dodatkiem do całego procesu dochodzenia do pełni formy. Podsumowując, wizyta u lekarza faktycznie może być stresująca jeżeli zaniedbałeś mocno swoje zdrowie. Pamiętaj, aby to jednak zdrowie, a nie strach było Twoim priorytetem.

Dlaczego płaci się tyle za leczenie?

Koszty leczenia we współczesnej gospodarce są ekstremalnie wysokie, a przekonują się o tym przede wszystkim osoby nieubezpieczone, które musiały trafić po jakiejś nieprzyjemnej sytuacji do szpitala. Leczenie za prywatne pieniądze prowadzi zazwyczaj średnio zarabiającego człowieka do ogromnych problemów finansowych. Technologie medyczne są drogie przez to, że mało kto potrafi w ogóle je obsługiwać. Same maszyny kosztują też całkiem sporo, ale płaci się głównie za możliwość ich użycia oraz postawienie diagnozy. Specjaliści w świecie medycyny bardzo się cenią. W gruncie rzeczy leczenie w Polsce jest jednym z najdroższych w całej Unii Europejskiej co może być absurdem przy naszych zarobkach oraz kwotach jakie są przekazywane na system ubezpieczeń społecznych. Niestety na horyzoncie nie widać zupełnie żadnych pozytywnych zmian i tak naprawdę często skazujemy się na niebyt społeczny. Wiele osób próbuje walczyć z chorobami na własną rękę, ale jak wiadomo często kończy się to jeszcze gorszą sytuacją. Za leczenie nie powinno płacić się takich kwot, które zresztą są nieefektywnie gospodarowane. Pokazuje to wiele raportów z branży. Musimy zmienić cały system, aby w końcu uzdrowić społeczeństwo.

Lekarz z przymusu

Lekarz z przymusu to taki lekarz, który poszedł na taki kierunek studiów, bo tak mu kazali rodzice, albo najzwyczajniej poszedł z uwagi na wysokie zarobki. Każdy jeden lekarz jeśli chce być dobry to nie może kierować się takimi tłumaczeniami. Lekarz powinien oddać się cały swej pracy i nie patrzeć na zyski ani inne perspektywy. Być może z czasem każdy się pozna na takim lekarzu, bo odkrycie takiego nie jest wcale takie trudne. Lekarz ten odbębnia swoją pracę jak robot. Nie znajduje dobrego słowa dla pacjenta, nie zagaduje go, stawia tylko diagnozę i wypisuje recepty na dane leki czy skierowania na dalsze badania. Tak być nie może, ponieważ każdy pacjent oczekuje od lekarza nie tylko tego. Wiadomo doskonale, ze lepiej jest się wygadać takiej osobie, do której mamy zaufanie, a nie do takiej, która chce się nas jak najszybciej pozbyć z gabinetu. Być może kiedyś taki lekarz dojdzie do takiego wniosku, ze postępowanie jest złe, aczkolwiek może być już na to zdecydowanie za późno.

Dieta prawidłowo dobrana

Każda dieta jaką zastosujemy powinna być dobrana idealnie przez naszego dietetyka. Nie można samemu się poddawać żadnej diecie, bo to nie ma sensu. Każdy z nas zdaje sobie sprawę z tego, ze diety niejednokrotnie są różne i jeśli chcemy by przyniosła nam ona efekty to musi być odpowiednia dla nas. Czasami jest tak, ze człowiek chce coś osiągnąć idąc po jak najmniejszej linii oporu. Jednakże tak się nie da. Mało osób zna podstawy dietetyki, które mówią o tym, ze jeśli się na dietetyce nie znamy to nie powinniśmy brać się za układanie diet. Diety to nie tylko ograniczenie liczby kalorii do minimum. By ustalić dietę odpowiednio, by dobrać ją w odpowiedni sposób do danej osoby to powinniśmy się znać wszelkie zagadnienia związane z dietetyka, tak by w tej diecie nie zabrakło jakiegoś ważnego składnika. Brak jakiegoś składnika, który jest istotny dla naszego organizmu może spowodować to, ze wpadniemy w kolejną chorobę, która nie będzie ciekawa dla nikogo. I nie ma się co dziwić, bo któż z nas lubi chorować.

ZABURZENIA ODŻYWIANIA

Zaburzenia odżywiania polegają na tym, że przestajemy jeść w zwykły, normalny sposób.  Jemy albo zbyt mało, albo zbyt dużo, nie jemy nic, albo jemy wszystko po czym prowokujemy wymioty. Cała nasza skupia się na jedzeniu, myśli o tym co dzisiaj zjedliśmy, co jeszcze zjemy zajmują nam większość dnia, inne sprawy przestają nas interesować, liczy się tylko jedzenie, a właściwie jego brak. Nie lubimy jeść traktujemy to jako zło konieczne, często jemy pod przymusem, presją najbliższych, bo oni tego chcą, nam na tym nie zależy. Jedzenie nie sprawia nam przyjemności, raczej przeciwnie z czasem zaczynamy je nienawidzić. Przyczyny zaburzeń odżywiania są bardzo różne, przeważnie związane jest to z zaburzonym wizerunkiem własnej osoby, nie wierzymy w siebie, uważamy, że nie jesteśmy atrakcyjni, nasze relacje w rodzinie są zaburzone, nie mamy aprobaty grupy rówieśniczej, mamy uczucie, że nic nie jesteśmy warci i nikomu nie jesteśmy potrzebni. Często też przyczyną jest nadmierna wrażliwość, nieumiejętność przyjmowania krytyki, nie posiadanie dystansu do słów innych osób, zbyt mocne branie wszystkiego, co nam się powie do siebie, nie posiadanie dystansu do samej siebie, wiara w to, że wygląd jest najważniejszy, a charakter ma drugorzędne znaczenie.

DEPRESJA ENDOGENNA

Depresja endogenna nazywana również depresją kliniczną, depresją właściwą i depresją ciężką powoduje, że człowiek nie umie sobie w ogóle poradzić ze swoim życiem, nie umie podjąć żadnej decyzji, nawet tych najprostszych. Nic go nie interesuje, nawet jego osobista higiena, jedzenie posiłków, nie ma to dla niego żadnego znaczenia, jest to najmocniejsza postać depresji, którą bardzo trudno wyleczyć, a wielu chorych popełnia samobójstwo, gdyż takie myśli stale im towarzyszą. Nikt w porę nie zauważa ich stanu, a wtedy dochodzi do tragedii.
Uważa się iż jej powodem nie jest żadne przykre wydarzenia, przyczyna tkwi w zaburzeniu funkcjonowania mózgu, zaburzona jest praca układu hormonalnego i nerwowego, chory produkuje o wiele mniej serotoniny, a więc hormonu szczęścia, dlatego pomimo tego, iż nic złego wcale go nie spotyka, on nie potrafi się cieszyć nawet jak ma ku temu powodu, jego mózg na pozytywne bodźce nie reaguje jak mózg osoby bez depresji. Jeśli człowiek ma za mało hormonu szczęścia za mało go produkuje, to nie jest jego winą, że się nie cieszy pomimo tego iż powinien, nie powinien czuć się winny z tego powodu, na siłę nie uda mu się tego zrobić.

DEPRESJA NERWICOWA

Depresja nerwicowa nazywana także dystymią, ma dużo łagodniejszy przebieg od nerwicy endogennej, leczy się ją zarówno lekami, jak psychoterapią. Towarzyszyły jest stałe obniżenie nastroju, ale nie jest one tak wielkie, jak w przypadku nerwicy endogennej. Największa zachorowalność przypada na dwudziesty, trzydziesty rok życia.  Wtedy możliwe są wystąpienie pierwszych objawów,wcześniej jest znikoma możliwość aby ona się pojawiła.
Osoby na nią chorujące nie potrafią się na niczym skupić, nie potrafią ogarnąć swoich myśli, są bardzo smutne, bez wyraźnego powodu, ich energia życiowa jest bardzo obniżona, nic im się nie chce robić i na nic nie mają ochoty, najchętniej cały dzień leżały by w łóżku i spały. Nie chcą z nikim rozmawiać i przyjmować gości, odsuwają się od swoich przyjaciół i rodziny. Nie krzyczą, nie  kłócą się z nikim, po prostu nie robią nic, tak jakby ich wcale nie było. To co nas najbardziej denerwuje to ich bezczynność, to że nie robią nic, jeśli mamy wybierać to wolimy już osoby, które na nas krzyczą, nas obrażają, mają w sobie emocje, a nie takie które nic nie mówią, wtedy czujemy,iż jesteśmy komuś całkowicie obojętni, nie mamy dla danej osoby żadnego znaczenia,a dla nas lepiej jak ktoś nas bardzo nie lubi, jest dla nas nieprzyjemny, niż właśnie nie okazuje nam nic.